داغم ز ناله ای که تهی کرد بسترم

پوشید چشم از دو جهان گرد رفتنش

آیینه نقش پاست به هر سو که بنگرم

بیمار یاس بر که برد شکوه الم

زبن عاجزی کسی چه به حالم نظر کند

سوزن به دیده می شکند جسم لاغرم

فریاد من ز شمع به گوش که می رسد