به رنگ موج گوهر آرمیدن کرد هموارم

اگر چه بوی گل دارد ز من درس سبکروحی

همان چون آه بر آیینه دلها گرانبارم

ز ترک هرزه گردی محو شد پست و بلند من

چه مقدار انجمن پرداز خجلت بایدم بودن

که عالم خانه آیینه است و من نفس وارم

شکست از سیل نپذیرد بنای خانه حیرت