چون اشک خم یک مژه کافیست فشارم

چون شمع درین بزم پناهی دگرم نیست

جز گردش رنگی که قضا کرد حصارم

تا ممتحن طاقتم از خود به در آرد

زین ساز تحیر تپش نبض خیالم

با جان نفس سوخته جسم نزارم

نزدیکی من می کند از دور سیاهی