که تا واکرده ام مژگان غباری در نظر دارم

نه برق و شعله میخندم نه ابر و دود می بندم

چراغ انتظارم حیرتی از چشم تر دارم

سویدای دل ست این یا سواد وحشت امکان

نشد سعی غبارم آشنای طرف دامانی

چو مژگان بر سر خود می زنم دستی که بر دارم

دماغ عبرت من طرفی از سامان نمی بندد