نشد سعی غبارم آشنای طرف دامانی

چراغ انتظارم حیرتی از چشم تر دارم

سویدای دل ست این یا سواد وحشت امکان

که تا واکرده ام مژگان غباری در نظر دارم

چو مژگان بر سر خود می زنم دستی که بر دارم

دماغ عبرت من طرفی از سامان نمی بندد

ز اسباب تامل آنچه من دارم حذر دارم