چو مژگان بر سر خود می زنم دستی که بر دارم

سویدای دل ست این یا سواد وحشت امکان

که تا واکرده ام مژگان غباری در نظر دارم

نشد سعی غبارم آشنای طرف دامانی

دماغ عبرت من طرفی از سامان نمی بندد

ز اسباب تامل آنچه من دارم حذر دارم

شبستان عدم یارب نخندد بر شرار من