که دارد فکر بی سامانی وضع حباب من

که خود را هم تو می پندارم و با خود سخن دارم

به خاموشی ز ساز عجز تصویرم مشو غافل

شکست دل فغانها دارد از رنگی که من دارم

به رنگی گشته ام عریان که گویی پیرهن دارم

به غفلت خانه امکان چه امکان است یکتایی

دویی می پرورم در پرده تا جان در بدن دارم