گفت دیده ای آخر جو شنی که من دارم

آه درد نومیدی بر که بایدم خواندن

داشت هرکه را دیدم شیونی که من دارم

پیش ناوک تقدیر جستم از فلک تدبیر

چرب و نرمی حرفم حیله کار افسون نیست

خشک می دود بر آب روغنی که من دارم

حرف عالم اسرار بر ادب حوالت کن