نگاه چشم عبرت جوهر آیینه یاسم

چوگرد از جنبش پایی توان کردن سرافرازم

مباش ای آرمیدن ازکمین وحشتم غافل

کف خاکسترم بی بال و پر جمع ست پروازم

گسستنها ز پیوند جهان تاریست از سازم

نفس تا بال بر هم می فشاند ناله می گردد

ز استغنای نومیدی بلند افتاده اندازم