گسستنها ز پیوند جهان تاریست از سازم

مباش ای آرمیدن ازکمین وحشتم غافل

کف خاکسترم بی بال و پر جمع ست پروازم

نگاه چشم عبرت جوهر آیینه یاسم

نفس تا بال بر هم می فشاند ناله می گردد

ز استغنای نومیدی بلند افتاده اندازم

ز اسرار محبت صافی آیینه ای دارم