همای لامکان پروازم و از بی پر و بالی

نهال شعله ای سیراب ازین خاشاک می سازم

ندارد پنجه آفت کمین جیب عریانی

چو گل جرم لباسست اینکه من با خاک می سازم

به پسی مانده ام چندانکه با افلاک می سازم

به چندین نشئه بودم محو مژگان سیه مستی

کنون با سایه واری از نهال تاک می سازم