کنون با سایه واری از نهال تاک می سازم

همای لامکان پروازم و از بی پر و بالی

به پسی مانده ام چندانکه با افلاک می سازم

به چندین نشئه بودم محو مژگان سیه مستی

خیال از چین ابرویی تبسم می کند انشا

به ناموس محبت زهر را تریاک می سازم

غرور اعتبار از قطره ام صورت نمی بندد