خیال از چین ابرویی تبسم می کند انشا

به پسی مانده ام چندانکه با افلاک می سازم

به چندین نشئه بودم محو مژگان سیه مستی

کنون با سایه واری از نهال تاک می سازم

به ناموس محبت زهر را تریاک می سازم

غرور اعتبار از قطره ام صورت نمی بندد

به تدبیر گهر آبی که دارم خاک می سازم