به ناموس محبت زهر را تریاک می سازم

به چندین نشئه بودم محو مژگان سیه مستی

کنون با سایه واری از نهال تاک می سازم

خیال از چین ابرویی تبسم می کند انشا

غرور اعتبار از قطره ام صورت نمی بندد

به تدبیر گهر آبی که دارم خاک می سازم

شکار افکن چو خون صیدم از ره برنمی دارد