به چندین نشئه بودم محو مژگان سیه مستی

چو گل جرم لباسست اینکه من با خاک می سازم

همای لامکان پروازم و از بی پر و بالی

به پسی مانده ام چندانکه با افلاک می سازم

کنون با سایه واری از نهال تاک می سازم

خیال از چین ابرویی تبسم می کند انشا

به ناموس محبت زهر را تریاک می سازم