به گردون گر ندارم دسترس با خاک می سازم

نمی دانم چسان کام امید از عافیت گیرم

که من در بیخودیها نیز با ادراک می سازم

به هر تقدیر خورشیدیست سامان غبار من

به عشقت تا ز ننگ وضع بی دردی برون آیم

جبین را هم ز خجلت دیده نمناک می سازم

به این انداز نتوان ریشه سامان دویدن شد