به عشقت تا ز ننگ وضع بی دردی برون آیم

که من در بیخودیها نیز با ادراک می سازم

به هر تقدیر خورشیدیست سامان غبار من

به گردون گر ندارم دسترس با خاک می سازم

جبین را هم ز خجلت دیده نمناک می سازم

به این انداز نتوان ریشه سامان دویدن شد

دلی چون آبله پا مزد سعی تاک می سازم