دلی چون آبله پا مزد سعی تاک می سازم

به عشقت تا ز ننگ وضع بی دردی برون آیم

جبین را هم ز خجلت دیده نمناک می سازم

به این انداز نتوان ریشه سامان دویدن شد

ز استغنای نومیدیست با من دست افسوسی

که گر بر هم زنم نقش دو عالم پاک می سازم

به عریانی تظلم نیز از من چشم می پوشد