که گر بر هم زنم نقش دو عالم پاک می سازم

به این انداز نتوان ریشه سامان دویدن شد

دلی چون آبله پا مزد سعی تاک می سازم

ز استغنای نومیدیست با من دست افسوسی

به عریانی تظلم نیز از من چشم می پوشد

اگر باشد گریبان تا در دل چاک می سازم

طمع را چاره دشوار است از ناز خسان بیدل