تا رنگ زرد نیز همان دیر می رسم

چون شمع رنگم از چه بهارآفریده است

کز هر نگه به صد گل تغییر می رسم

از نارسایی ثمر خام من مپرس

آسان نمی رسد به تسلی جنون من

چون ناله رفته رفته به زنجیر می رسم

ای قامت خمیده دو گام آرمیده رو