ای قامت خمیده دو گام آرمیده رو

تا رنگ زرد نیز همان دیر می رسم

آسان نمی رسد به تسلی جنون من

چون ناله رفته رفته به زنجیر می رسم

من هم به تو همین که شدم پیر می رسم

همدم چو فرصت از دو جهان قطع الفت است

بر هر چه می رسم دم شمشیر می رسم