من هم به تو همین که شدم پیر می رسم

آسان نمی رسد به تسلی جنون من

چون ناله رفته رفته به زنجیر می رسم

ای قامت خمیده دو گام آرمیده رو

همدم چو فرصت از دو جهان قطع الفت است

بر هر چه می رسم دم شمشیر می رسم

بیدل همین قدر اثرم بس که گاهگاه