بساط کبریا پایان خار و خس که می خواهد

ز تیغ ایمن نی ام هر چند با رنگست پرخاشم

ادب با شوخی طبع فضولم بر نمی آید

به رویم پرده مگشا تا همان بیرون در باشم

به ننگ ناکسی زان در برون رفته ست فراشم

چواشک مضطرب تاکی نشیند نقش من یارب

عنان لغزش پا می کشد عمریست نقاشم