چواشک مضطرب تاکی نشیند نقش من یارب

به رویم پرده مگشا تا همان بیرون در باشم

بساط کبریا پایان خار و خس که می خواهد

به ننگ ناکسی زان در برون رفته ست فراشم

عنان لغزش پا می کشد عمریست نقاشم

به مرگ از زندگی بیش است یاس بینوای من

کفن کو تا نباید آب گشت از شرم نباشم