ندانم این همه رنگ از چه سرمه کرد خموشم

چو طفل اشک مپرس از لباس خرمی من

به صدهزار تپش کرده اند آبله پوشم

شکست ساز امید و نداد عرض صدایی

میی نماند و ز خمیازه می کشم قدح امشب

هنوز تازه دماغ خیال نشئه دوشم

سحر به گوش که خواند نوای ساز تظلم