سحر به گوش که خواند نوای ساز تظلم

ندانم این همه رنگ از چه سرمه کرد خموشم

میی نماند و ز خمیازه می کشم قدح امشب

هنوز تازه دماغ خیال نشئه دوشم

شکست رنگ به توفان سرمه داد خروشم

چو غنچه تا نفسی گل کند ز جیب تامل

دل شکسته نواها کشیده است به گوشم