سزد گر بستر مخمل شود خواب فراموشم

جنونی در گره دارم به ذوق سرمه گردیدن

سپند بیقرارم ناله خواهدکرد خاموشم

حضور بوریای فقر عرض راحتی دارد

نم اشک زمینگیرم ، مپرس از سرگذشت من

شکست دل ز مژگان تا چکیدن داشت بر دوشم

ز تشریف کمال آخر قبای یاس پوشیدم