شکست دل ز مژگان تا چکیدن داشت بر دوشم

حضور بوریای فقر عرض راحتی دارد

سزد گر بستر مخمل شود خواب فراموشم

نم اشک زمینگیرم ، مپرس از سرگذشت من

ز تشریف کمال آخر قبای یاس پوشیدم

به رنگ چشمه آیینه جوهرکرد خس پوشم

محبت پیش ازبن داغ خجالت برنمی دارد