به رنگ چشمه آیینه جوهرکرد خس پوشم

نم اشک زمینگیرم ، مپرس از سرگذشت من

شکست دل ز مژگان تا چکیدن داشت بر دوشم

ز تشریف کمال آخر قبای یاس پوشیدم

محبت پیش ازبن داغ خجالت برنمی دارد

ز وصلت چند باشم دور و با خود تاکجا جوشم

کمند صید نازم هرقدر از خود برون آیم