ز تشریف کمال آخر قبای یاس پوشیدم

سزد گر بستر مخمل شود خواب فراموشم

نم اشک زمینگیرم ، مپرس از سرگذشت من

شکست دل ز مژگان تا چکیدن داشت بر دوشم

به رنگ چشمه آیینه جوهرکرد خس پوشم

محبت پیش ازبن داغ خجالت برنمی دارد

ز وصلت چند باشم دور و با خود تاکجا جوشم