ز وصلت چند باشم دور و با خود تاکجا جوشم

ز تشریف کمال آخر قبای یاس پوشیدم

به رنگ چشمه آیینه جوهرکرد خس پوشم

محبت پیش ازبن داغ خجالت برنمی دارد

کمند صید نازم هرقدر از خود برون آیم

به رنگ شمع ، رنگ رفته می پردازد آغوشم

چو تمثال لباسی نیست کز هستی بپوشاند