چو تمثال لباسی نیست کز هستی بپوشاند

ز وصلت چند باشم دور و با خود تاکجا جوشم

کمند صید نازم هرقدر از خود برون آیم

به رنگ شمع ، رنگ رفته می پردازد آغوشم

مباد از حیرت آیینه تنگ آید برو دوشم

به بی دردی بیابان هوس تا چند طی کردن

درای محمل شوقم ، کجا شد دل که بخروشم