مباد از حیرت آیینه تنگ آید برو دوشم

کمند صید نازم هرقدر از خود برون آیم

به رنگ شمع ، رنگ رفته می پردازد آغوشم

چو تمثال لباسی نیست کز هستی بپوشاند

به بی دردی بیابان هوس تا چند طی کردن

درای محمل شوقم ، کجا شد دل که بخروشم

به احوال من بیدل کسی دیگر چه پردازد