به بی دردی بیابان هوس تا چند طی کردن

به رنگ شمع ، رنگ رفته می پردازد آغوشم

چو تمثال لباسی نیست کز هستی بپوشاند

مباد از حیرت آیینه تنگ آید برو دوشم

درای محمل شوقم ، کجا شد دل که بخروشم

به احوال من بیدل کسی دیگر چه پردازد

ز بس بیحاصلم از خاطر خود هم فراموشم