درای محمل شوقم ، کجا شد دل که بخروشم

چو تمثال لباسی نیست کز هستی بپوشاند

مباد از حیرت آیینه تنگ آید برو دوشم

به بی دردی بیابان هوس تا چند طی کردن

به احوال من بیدل کسی دیگر چه پردازد

ز بس بیحاصلم از خاطر خود هم فراموشم