دور است به مژگان بلند تو رسیدن

طنبور تقاضای همین مالش گوشم

چون دیده آهو رمی افروخت چراغم

کز دامن صحرا نتوان کرد خموشم

من سرمه نگشتم چه کنم گر نخروشم

بیدل چو خم می چقدر دل به هم آید

تا من به گداز آیم و با خویش بجوشم