من آن آیینه ام کز شوخی جوهر نمد پوشم

به صد خورشید نازد سایه اقبال شام من

که عمری شد چو خط تسلیم آن صبح بناگوشم

به حیرت بس که جوشیدم نگاه افسرده مژگان شد

به هر افسردگی از تهمت بیدردی آزادم

چو تار ساز در هر جا که باشم ناله بر دوشم

وداع غنچه ، گل را نیست جز پرواز مخموری