دل از من شوخی عرض من و ما بر نمی دارد

ندانم اینقدر بهر چه واکردند آغوشم

نواهای بساط دهر نذر ناشنیدنها

به شور اضطراب دل که سیمابی ست درگوشم

درین آیینه باید بود چون تمثال خاموشم

خرام تیر می سازد کمان را حلقه شیون

به هنگام وداعت ناله می جوشد ز آغوشم