حریف درد دل جز با ضعیفی بر نمی آیی

درین آیینه باید بود چون تمثال خاموشم

خرام تیر می سازد کمان را حلقه شیون

به هنگام وداعت ناله می جوشد ز آغوشم

چو چنگ آخر خمیدن بست بار ناله بر دوشم

تپیدنهای ناکامیست مضراب خروش من

به جام آرزو خون می خورم چندانکه می جوشم