به ذوق مژده وصل آنقدر بیتاب پروازم

که سعی غیر می بندد صدای خویش درگوشم

سفیدی می کند از پنبه اینجا چشم امیدی

نوای عالم آشوبی که دارد در نظر گوشم

که چون گل می تواند ریخت رنگ بال و پر گوشم

به درس بی تمیزی چند خون سعی می ریزم

چو شور عشق باید خواند افسونی به هرگوشم