شبستان دارد از پرواز رنگ شمع طاووسم

نمی دانم هجوم آفتم یا خرمن خویشم

سراغ رنگ هستی در طلسم خود نمی یابم

درین محفل چو شمع کشته داغ رفتن خویشم

بهار این بساطم کز خزان گلشن خویشم

چو رنگ گل به شاخ برگ تحقیقم که می پیچد

که من صد پیرهن عریانتر از پیراهن خویشم