عمریست نشانده ست به صد نشئه تمنا

چون ریشه به هر جهد همان در ته خاکم

فریاد که دیوانه من جیب ندارد

چون غنچه مگر دل دهد آرایش چاکم

اندیشه مژگان تو در سایه تاکم

تر نیستم از خجلت آیینه هستی

تمثال کشیده ست ته دامن پاکم