چون ریشه به هر جهد همان در ته خاکم

عالم همه از حیرت من آینه زارست

بالیده نگاهی ز سمک تا به سماکم

گو شاخ امل سر به هوا تاخته باشد

فریاد که دیوانه من جیب ندارد

چون غنچه مگر دل دهد آرایش چاکم

عمریست نشانده ست به صد نشئه تمنا