گو شاخ امل سر به هوا تاخته باشد

نامرد حریفی که نفهمد ز هلاکم

عالم همه از حیرت من آینه زارست

بالیده نگاهی ز سمک تا به سماکم

چون ریشه به هر جهد همان در ته خاکم

فریاد که دیوانه من جیب ندارد

چون غنچه مگر دل دهد آرایش چاکم