چون غنچه مگر دل دهد آرایش چاکم

گو شاخ امل سر به هوا تاخته باشد

چون ریشه به هر جهد همان در ته خاکم

فریاد که دیوانه من جیب ندارد

عمریست نشانده ست به صد نشئه تمنا

اندیشه مژگان تو در سایه تاکم

تر نیستم از خجلت آیینه هستی