همین آواز می آید که بسیار است آهنگم

جنون نازنینی دارم از لیلای بیرنگی

که تا گل می کند یادش پری هم می زند سنگم

ز قانون نفس جستم رموز پرده هستی

خوشا روزی که نقاش نگارستان استغنا

کشد تصویر من چندانکه بیرون آرد از رنگم

به صرصر داده اند آیینه ناز غبار من