ز قانون نفس جستم رموز پرده هستی

به رنگ غنچه پنهانست جیب پاره در چنگم

جنون نازنینی دارم از لیلای بیرنگی

که تا گل می کند یادش پری هم می زند سنگم

همین آواز می آید که بسیار است آهنگم

خوشا روزی که نقاش نگارستان استغنا

کشد تصویر من چندانکه بیرون آرد از رنگم