که تا گل می کند یادش پری هم می زند سنگم

حیا را کرده ام قفل در دکان رسوایی

به رنگ غنچه پنهانست جیب پاره در چنگم

جنون نازنینی دارم از لیلای بیرنگی

ز قانون نفس جستم رموز پرده هستی

همین آواز می آید که بسیار است آهنگم

خوشا روزی که نقاش نگارستان استغنا