محبت کاش بنوازد طفیل قامت چنگم

به رنگ سایه از خود غافلم لیک اینقدر دانم

که گر پنهان شوم نورم و گر پیدا همین رنگم

شدم پیر و نی ام محرم نوای ناله دردی

ز خاک آستانت چشم بی نم می برم اما

دلی دارم که خواهد آب گردید آخر از ننگم

به ظرف غنچه دشوار است بودن نکهت گل را