تنک ظرفی چو من در بزم میخواران نمی باشد

دلی دارم که خواهد آب گردید آخر از ننگم

به ظرف غنچه دشوار است بودن نکهت گل را

نمی گنجد نفس در سینه من بسکه دلتنگم

که دور جام بیهوشی است چون گل گردش رنگم

مگر بر هم توانم زد صف جمعیتت رنگی

به رنگ شمع یکسر تیغم و با خویش در جنگم